Meer over...

Deze poëziebundel bevat een selectie van de gedichten die Rijn Vogelaar in de afgelopen vijftien jaar geschreven heeft. Toen Vogelaar 16 jaar was schreef hij, gestimuleerd door zijn leraar Nederlands, zijn eerste werken. Enkele van deze gedichten hebben de tand des tijds doorstaan en zijn opgenomen in deze bundel. De overige gedichten zijn geschreven in de jaren die volgden. Vogelaar is in de dichtkunst vooral bekend om zijn voordrachten. De passie die Vogelaar op het toneel uitdraagt is in deze bundel duidelijk terug te vinden. Maar toch is er naast hartstocht ook ruimte voor beschouwing en mijmering.

Beluister en lees het volgende gedicht voorgedragen door de auteur (klik op de titel)

Een dag als deze

Het was min of meer

een dag als deze

zo'n dag dat niemand denkt

dat er wat gebeuren zal

het regende, was koud en donker

wat hondgeblaf, een kinderkreet

het water van de Maas wat golvend

maar niets bijzonders, niets speciaals

jouw hand die de mijne streelde

terwijl je zat bij mij op schoot

we zagen de schuchtere taferelen

buiten, door het raam, op straat

het was verder niet erg schokkend

maar alles was compleet volmaakt


Een aantal andere fragmenten uit dit boek kunt u hier ook beluisteren:

Ongeschoren lied
De lente slaat vrijmoedig los
Wat te doen met de dichter
Balkon op het zuiden

Wat vonden anderen ervan?

Michel de Koning, BN/DeStem
'De euforie van wankel evenwicht' van performance-dichter Rijn Vogelaar is een selectie uit de gedichten die hij in de loop der jaren geschreven heeft. Desondanks kent Vogelaars bundel toch een zekere eenheid. Daarvoor zorgt dethematische indeling. Na het openingsgedicht volgt een reeks van tien gedichten onder de duidelijke 'Passie'. Het zijn liefdesgedichten zoals ze in alle tijden geschreven zijn, nu eens teder en dan weer speels of teleurgesteld van toon.
Veel gedichten uit deze debuutbundel komen het best tot hun recht wanneer ze voorgedragen worden. Wie de stem van dichter achter de poezie hoort, zal er nog meer van genieten.

Jury rapport Vrije boekenweek
Het werk van de laatste dichter van deze avond was wat de jury betreft een doorbraak naar de eenvoud en de helderheid. Net zoals het moeilijk is om met weinig woorden veel te zeggen, is het ook een knappe exercitie om poëzie te schrijven met simpele, glasheldere taal. Om je niet te verschuilen achter moeilijke woorden en complexe, soms pseudo-diepzinnige zinnen. Het is niet iedere dichter gegeven om die verleiding te weerstaan. Rijn Vogelaar is zo'n dichter, die dat wel kan. En dat is te prijzen. Je geeft je als dichter namelijk genadeloos bloot. En dat niet alleen. Je loopt bovendien een verhoogd risico om niet serieus te worden genomen door critici en het intellectuelere deel van het publiek. En datzelfde risico geldt in nog grotere mate voor de categorie waar deze poëet naar eigen aanduiding ook een aantal gedichten in heeft geschreven, het zogenaamde light verse. Geloof me, er is weinig zwaarders dan light verse schrijven. Om een goed light verse te schrijven welteverstaan. Om niet te verzanden in oubollige woordspelingen en flauwiteiten. Bij Rijn Vogelaar weet die gevaren perfect te omzeilen. En dat je ook met light verse knappe staaltjes qua vorm kunt leveren, bewijst hij met een zogenaamd Jozzonnet, getiteld 'Wulps meisje'. Een Jozzonnet is een gedicht waarvan elke regel in omgekeerde volgorde letterlijk terugkomt, en waarvan enkel de middelste zin uniek is. Je zou dit een kunstje kunnen noemen, maar wat mij betreft is het ook kunst, zeker als je het woord 'kunstje' op een functionele manier in datzelfde kunstje terug laat komen, zoals de dichter dat in dit bewuste Jozsonnet doet. Maar Rijn Vogelaar schrijft niet louter light verse. Integendeel. Het grootste gedeelte van zijn poëzie valt, zoals hij het zelf aanduidt in de categorie passiegedichten en beschouwingen. Liefde is in deze bundel toch het thema waar het zwaartepunt op licht, en dat levert prachtige poëzie op, waarvan de jury het gedicht 'Reizen op Reeboks rug' het mooiste vond. Als er dan toch een punt van kritiek genoemd zou moeten worden, dan zou je kunnen stellen dat deze dichter af en toe het cliché niet schuwt, maar die kritiek wordt in de meeste gedichten direct weer gelogenstraft door het gebruik van surrealistische wendingen die juist hierdoor een extra verrassend karakter krijgen.

Jurylid Simon Vinkenoog van de Grand Finale Poëzieslag
'Zowel teder als zelfbewust zoekt de dichter in de intimiteit naar eeuwigheid, een samengaan dat moeilijk te verwoorden en te verbeelden valt. Hij reikt naar het wankel evenwicht, de euforie van de roes en doet dat op zeer persoonlijke wijze. Krachtige poëzie met zuivere vondsten en een welluidende voordracht.'