CategorieŽn

Winkelwagen

Snel zoeken

U kunt zoeken op titel, ISBN, naam van de auteur of een combinatie hiervan





Login

Meer over...

Dissonante symfonie

door Manja Croiset [Mijn Eigen Bruna Boek, PoŽzie]

Manja Croiset werd in Amsterdam geboren in 1946 uit een joodse moeder en een half joodse vader, die wegens vervaardigen van illegaal drukwerk in verscheidene gevangenissen en concentratiekampen van de Nazi's terecht kwam. Zoals uit de cover al blijkt heeft ze twee oudere zusjes, waarvan er ťťn al ruim 35 jaar in IsraŽl woont.

Het geboortekaartje is origineel, een ontwerp van de vader (thans 91 jaar oud, ook de moeder leeft nog: zij is 88 jaar oud). De voornaam is ontleend aan het boek MANJA van Anna Reiner, dat ze veel te jong las en dat een diepe indruk achterliet.

Een problematisch leven zou volgen.

Na de lagere school ging ze naar het Barlaeus gymnasium, maar ze kwam al jong in de psychiatrie terecht en is verschillende malen opgenomen. Later was ze werkzaam bij het Leidsch Dagblad.
Nu Manja allang niet meer in het arbeidsproces actief is, zijn schrijven en kunst verzamelen haar hobby's geworden. Op die manier is er een hele Odyssee van haar leven ontstaan, waar dit boek een fractie is. (Het eerste deel.)

Ze is een van de vele kleinkinderen van Hijman Croiset, de in de twintiger jaren
omstreden secretaris/redacteur van Tooneel-leven blad van de toneelkunstenaarsvereniging (een paar van die andere kleinkinderen Hans en Jules Croiset en Hella de Jonge).

In de schaduw van grote namen.

Prijs: Ä 17.00 inclusief btw
Verzendkosten: € 3.26 binnen Nederland
Levertijd: 5 werkdag(en)
 
ISBN: 9789051793260
 
Formaat: 140x210 millimeter (b x h)
Omvang: 296 pagina's
Verschenen: 22 juni 2006


Bestellen...

Wat vonden anderen ervan?

Uitreiking eerste exemplaar


Stad Amersfoort, interview met Manja Croiset


Lucas Bruijn
Voor een gedichtenbundel is het wel een heel dik boek, een klein 300 pagina's. De tekst op de achterflap is zo vol met irrelevante informatie over nabije en verre familie van de dichteres dat ik het boek bijna terzijde schoof - want een beetje dichter behoeft geen achtergrondinformatie om het werk interessant te maken. Maar, geboren in hetzelfde jaar, begon ik er toch maar aan en voordat ik het wist had ik de koffiepot leeg en was ik op driekwart van het boek, zonder een pagina overgeslagen te hebben. Dat is bijzonder, want gedichtenbundels lees je doorgaans niet, je bladert ze door, om nu en dan halt te houden bij iets dat aardig lijkt. Deze gedichten lezen weg als een roman: Een leven vol frustraties, pijn, overgevoeligheden, verbazing waanzin en wijsheid. Ware het verhaal inderdaad geschreven in romanvorm, dan was ik als lezer waarschijnlijk over mijn nek gegaan, zoiets als Blaman in het kwadraat. Maar juist door het verhaal in gedichten te vertellen blijft het speels en licht en leesbaar. Of het goede gedichten zijn? Geen idee, bij mij kwam het meer over als een nieuwe vorm van verhalend schrijven, in korte flitsen, stemmingsschetsjes en kleuren. Schuim van de geboortegolf! Niet gek.

Ivonne Reinhart (docent Nederlands)
Je boek is aangrijpend mooi, met rake woorden heb je je ziel geopend. Jezelf geef je bloter dan ooit. Je maakt je kenbaar en dat schokt ook. Wat bijzonder dat je al schrijvend een neerslag van je leven maakte. Dat je dat kon; ik bedoel niet zozeer technisch, maar emotioneel. Een document humain. Ontroerend, beklemmend en raak (in plaats van je vast te houden, geven ze je een pil...) is je boek. Geen makkelijk leven dat je aan het papier toevertrouwt en ook nog publiceert. Het kuiken dat zijn schaal breekt. Geboorte van een kind dat al een naam heeft.

Louise Bamberg
Dissonante Symfonie heeft mij aangegrepen, ik heb het niet opgevat als gedichtenbundel maar een speciale manier van vertellen. Dat geeft de schrijfster zelf op de achterflap al aan, met haar woorden: "zo is een Odyssee van mijn leven ontstaan". En ik neem aan dat die Odyssee gebaseerd is op haar achtergrond, dus mij lijkt die uitegebreide c.v. een verduidelijking van het verhaal, zonder welk het waarschijnlijk niet geschreven zou zijn. Ik ben benieuwd wat er verder van deze schrijfster gaat verschijnen, het boek geeft een frisse kijk op een somber leven.

Quinty Pels
Manja Croiset, woordkunstenares HOOGLAND - Een boek uitgeven, veel mensen dromen ervan. Het is Manja Croiset uit Hoogland gelukt. Via een actie van Bruna kon zij haar eigen boek laten drukken en ligt dat nu in de winkel. "Ik heb van jongs af aan heel veel geschreven, maar ik heb het nooit naar uitgevers opgestuurd, omdat ik bang was voor de afwijzing", aldus Manja. Door Quinty Pels Het boek dat Manja Croiset geschreven heeft, Dissonante symfonie, is een gedichtenbundel. Toch beschouwt Manja zichzelf niet als een dichter. "Ik zie mezelf meer als een woordkunstenares. Ik speel met woorden. Bovendien moet je voor veel gedichten, bepaalde stijlen aanhouden. Dat doe ik niet." In de gedichten, of eigenlijk in de kleine stukjes tekst, beschrijft Manja haar leven. "Ik ben zelf na de oorlog geboren. Mijn moeder is joods en mijn vader is half-joods. De familie van mijn moeder is tijdens de oorlog in de concentratiekampen vermoord. Daar is ze erg depressief van geweest. Ook ik heb daar last van gehad. Na de lagere school ben ik in de psychiatrie terecht gekomen. Dissonante symfonie is daardoor ook niet een licht boek. Het is allemaal vrij persoonlijk en het geeft de kleur van mijn leven weer." Manja was ontzettend blij toen zo op internet een recensie over haar boek las. "De mevrouw in kwestie vond het een afschuwelijk boek. Niet zozeer omdat het slecht geschreven is, maar omdat het zo zwaar was dat ze het iedere keer aan de kant moest leggen, omdat ze anders 'gillend gek' zou worden. Nou toen dacht ik: 'Dan is het me dus goed gelukt om mijn leven over te brengen'", glundert ze. Ondanks dat Dissonante Symfonie een gedichtenbundel is, leest het gemakkelijk weg, ook voor mensen die geen verstand hebben van poŽzie. In Manja's huiskamer staan mappen vol met teksten die ze ooit heeft geschreven. "Veel mensen zeiden tegen mij dat ik het moest uitgeven. Maar ik had geen zin om van uitgever naar uitgever te gaan. Eťn keer heb ik het geprobeerd, maar toen zeiden ze dat de teksten te persoonlijk waren. Daarna was ik te bang voor nog een afwijzing. Toen zag ik de actie van Bruna in de krant. Ik heb er verder niet echt over nagedacht. Ik besloot het te doen. Ik heb alle teksten van de eerste vier mappen opgepakt en ben daar heen gegaan. Nu het is uitgegeven heb ik daar wel spijt van. Er staan namelijk ook dingen in waar ik niet tevreden over ben. En ik heb genoeg teksten om die stukken te vervangen." Manja wil daarom binnenkort nog een boek uitbrengen. "Een boek met allemaal jeugdherinneringen, die ik zorgvuldig heb uitgezocht." Al met al is Manja heel tevreden met haar Dissonante Symfonie. "Ik was niet gelukkig met de omslag van het boek, dus hebben ze het aangepast. Dit boek is heel duidelijk wie ik ben. De cover past bij mij. Ik had misschien een iets ander lettertype genomen, maar al met al is dit boek wie ik ben", vertelt ze trots. Dissonante symfonie ISBN 905179326x

Pieter v.d. Wiel
Dissonante Symfonie ( onthutsend en ontroerend) Manja Croiset In de roman La Nausťe van Jean Paul Sartre loopt de hoofdpersoon door een willekeurige straat. De auteur beschrijft de huizen, de straatstenen, de toestand van het trottoir, het weer, het licht van de straatlantaarns, de mensen die er lopen. Kortom een sfeerbeschrijving. Heeft een dergelijke beschrijving literaire waarde? Ja, als er een wisselwerking is tussen de omgeving en de gevoelens van de hoofdpersoon, zoals Sartre zo geniaal verwoordt. Maar vaak zijn dergelijke beschrijvingen bladvulling waar de lezer niets aan heeft. In haar boek Dissonante Symfonie heeft Manja Croiset (geboren in 1946) dergelijke uitweidingen niet nodig. Zoals Sartre zijn hoofdpersoon in dezelfde roman laat zeggen: Hoed je voor de literatuur, gebruik de woorden die bij je opkomen. En dat doet Manja Croiset consequent. Elke regel is een zin die een waarneming, een gevoel of een conclusie uitdrukt. En die zijn vaak onbarmhartig en ontluisterend voor haarzelf en voor de lezer die haar wil volgen op de weg naar het volkomen blootleggen van haar vaak gekwelde ziel. De zinnen zijn zo op zichzelf staand dat ze zelfs geen hoofdletters of leestekens nodig heeft. Het boek roept geen medelijden op maar juist bewondering. Omdat ze de moed had het op te schrijven waardoor ze haar wanhoop en verdriet voor een deel overwon. Op de achtergrond speelt de oorlog, die ze niet zelf meemaakte maar die door het lot van haar familie een onvermijdelijk negatieve maar gelukkig niet fatale invloed op haar leven had. De oorlog wordt slechts in weinig passages genoemd maar deze zijn wel hartverscheurend en maken veel, zo niet alles duidelijk. De contacten met haar familieleden en relaties beschrijft ze even hard en eerlijk als haar eigen gevoelens in een stijl die zonder opsmuk is, bijna abstract en meestal zonder afleidende en verzwakkende metaforen. Eerst als 21-jarig meisje, dan als vrouw van middelbare leeftijd en tenslotte als kind. De twee eerstgenoemde episodes roepen beklemming en verdriet, ontroering en onvermogen op, maar soms ook enige bevrijding en hoop. Haar ervaringen als kind zijn vooral ontroerend en ze zijn een voorbode van latere traumata, waardoor de vraag rijst waarom ze niet aan het begin van het boek staan. Als bijlagen zijn een aantal scherpzinnige en humoristische taalvondsten opgenomen die op het eerste gezicht de vraag oproepen wat ze met het voorgaande te maken hebben. Achteraf begrijp je dat dit spelen met de taal een afleiding was, een soort van therapie, om even te ontsnappen aan haar obsessies. Het is moeilijk dit boek in een bepaalde categorie te plaatsen. Is het onverbloemende, realistische poŽzie? Is het een in een unieke, bondige stijl opgeschreven en fragmentarische roman? Het antwoord doet er weinig toe. Het is in ieder geval geen hermetische versluiering die tegenwoordig als ultieme dichtkunst wordt gezien maar die meestal niet tot verheldering leidt. Het is een boek dat begrip kweekt en aanzet tot een grondige zelfverkenning. Want hoe eerlijk zijn we eigenlijk tegen onszelf ?

Het Euro Evangelie - deel II

door Jort Kelder, Arno Wellens [* NIEUW *, Maatschappij en politiek]

Dit pamflet is gepresenteerd tijdens een debatavond over ons economisch stelsel op donderdag 30 maart 2017, georganiseerd door Follow the Money. Sprekers waren o.a. auteurs Arno Wellens en Jort... meer...

Laat je pensioen niet aan een ander over

door Martin Koekkoek [Educatie, Maatschappij en politiek]

Erik van Houwelingen, bestuurslid bedrijfstakpensioenfonds ABP en partner pensioenadviesbureau Montae over deze uitgave: 'Martin levert met zijn boek een goede bijdrage om pensioen te verwoorden in... meer...

Fatale economie... en de weg eruit

door Foppe van Dijk [Maatschappij en politiek, Wetenschap]

Het boek van Foppe van Dijk is nog steeds - bijna beangstigend - actueel. De talloze negatieve effecten van ongebreidelde en eenzijdige economische groei vragen om een andere aanpak. Wereldwijd moet... meer...